Archive for شعرهای علیرضا احمدی پناه

همیشه پشت چراغ های قرمز؛

                        زندگی ها کرده ام

                        فال های حافظ گرفته ام

                        گل های شبانه خریده ام

و با سبز شدن چراغ ها

تا صبح

        در قهوه خانه ها،

        خاطره بازی ها کرده ام.

 احمدی پناه

21/اردی بهشت90

Advertisements

دوره گردی

شغل شریفی است دوره گردی
برای منی که از صبح در این کافه نشته ام
تا خاطرت را دوباره به خاطر آورم.

علیرضا حمدی پناه

13/ مهرماه/1389

شعری روی شقیقه هایم

هرشب انگشتانم تفنگی می شوند روی شقیقه ام
پخش میکنم خورشید را
بر روی این دیوار سیاه روزمره ام
تا آغاز کنم رویاهای شبانه ات را.

علیرضا احمدی پناه

30-تیر-89

شعری برای خرداد

سرسبزترين دشت کجاست ؟

مداد رنگي ام را گم کرده ام

                   در خيابان آزادي

                   مصلي کتاب

                 ورودي دانشگاه اوين

                      نمي دانم  .

سرسبزترين دشت را نشانم بدهيد

فقط دلم را نقاشي مي کنم.

/خرداد ماه/89-علیرضا احمدی پناه

شعری بدون عنوان

از ابتداي اين کوچه

تا انتهاي آواز دوره گرد

براي خودم .

مابقي نيمروز را

با چمدان ، برايت پست ميکنم.

 

علیرضا احمدی پناه

 سوم/خرداد ماه/89

 

صبح دلگیری ست

صبح دلگيري ست
در اين پنجره بي پرده رو به وطنم
 و صداي محو کبوترها
در تکاپوي تنگ لحظه هاي شادي
مي سرايند آواز در اين آينه خونين رنگ سپیده.
شهر خاموش است
در اين ساعت تنهايي
من دلم آه ولي ،
وسوسه دشت سراسبز وطن دارد در يک پلک
و هم آوازي يک قطعه از درياي شمال ، با اعماق وجود، ته درياي جنوب.
کوه اينجا خسته ؛
آسمان خسته ؛
و زمين درد دارد از اين سنگيني قلبهاي مسافرهايش .
و من هر روز در اين پنجره پر حجم
گوشهايم را مي سپارم به نسيم خنک باد
تا بدانم آيا نيست
سخني از يارانم
از فراسوي اين مرزهاي دلتنگي هر روزم؟
آه ،
صبح دلگيري ست در اين پنجره بي وطنم.
عليرضا احمدي پناه- 5 بامداد-15اردي بهشت 89

شعر بیمارستانی

گهواره مهربانی شده است
این تخت بیمارستانی
که تاب می دهد دنیای کوچکم را بالای سرم.
یک برگه شانس شده است
این داروی بیهوشی
که پرمی کند تمام رگم را.
دنیای مهربانی شده است
این تیغ تیز جراهی
که فرو می رود در این تن برهنه ام.
علیرضا احمدی پناه-بیمارستان ایرانمهر-شنبه 4 اردی بهشت 1389

می خواهم عبور کنم

مي خواهم عبور کنم از تمام خيابان هاي دنيا

                        سر به هوا

                                    سر به ابرها بسپارم

گوشه ذهنم هميشه سبز باشد

مي خواهم عبور کنم

                        مي خواهم آن سوي خيابان باشي

                        باران ببارد

                        چترم را باز کنم

                        زمين را زير چترمان بگيريم

                        مهرباني را دوره کنيم.

عليرضا احمدی پناه

13/بهمن/1387

عکس از گلسا حیدری http://golsahaidari.blogspot.com/

حوصله ای نیست ، دوستان

ببخشید دوستان

حوصله ای نیست

برای عرض کردن طول این زندگی

حوصله ای نیست

برای خواندن ترجمه منشور کورش

حوصله ای نیست

با عرض معذرت

برای این زندگی

که میانگینش را مرحمت کنید

در یک فرمول ریاضی محاسبه کنید

و فوت کنید سوره رحمن را

به پیوست یک شلوارک بی دست و پا

نثار هرچه روانپزشک متعهد

که پاستوریزه میکند تمام فکر بی حوصله ام را.

ببخشید دوستان

حوصله ای نیست

برای تعهد به وجدان شعر

که سرتان را بکشم

به دنیای با سر و ته تان .

پس عجالتاً ، ببخشید دوستان

حوصله ای نیست

برای سر کشیدن این زندگی.

 

علیرضا احمدی پناه

دوم فروردین هشتاد و نه

یک شعر

دست به دست هم دادند

تا تنهاترم کنند .

عادتم را بهم زده بودند

که عادتم بود اين تنهايي .

دوباره بهم مي زنند

اين آش داغي را که تو برايم پخته اي .

احمدی پناه – اراک

 دي ماه 1388

« Previous entries